بمزاح گفت او نزد من علم فرا نمىگيرد طريق خوردن پالوده بروغن پسته كرده مىآموزد مادرم گفت مانا خرف شدهء و عقل تو زائل گشته است و روى برتافت و راه خانه گرفت و من پيوسته التزام درس بو حنيفه مىكردم و بتوفيق خداى تعالى ابواب علوم بر من گشوده گشت تا مرا مسند قضا دادند و رازدار و جليس و هم‌خور رشيد خليفه شدم . . . وفات ابو يوسف روز پنجشنبه ربيع - الثانى سال 182 يا 192 در روزگار قضاوت وى بود . . . . و او را پسرى بود كه او را يوسف بن ابى يوسف ناميدندى و در حيات پدر خويش متولى قضا شد و پس از پدر بسال 192 درگذشت ( لغت‌نامهء دهخدا ، ابو يوسف 953 ) . 1 - كتاب الخراج فى فقه الحنفى ( عربى ) : 3 جزء ، قاهره ، 1346 ق ، 304 ص . ابن السكيت ابو يوسف يعقوب بن اسحاق سكيت ايرانى خوزى اهوازى : ( مقتول 246 ق ) از مردم قريهء دورق . او در نحو بر پدر مقدم بود چنان كه سكيت در شعر بر او تقدم داشت . مولد او بغداد است و يعقوب پس از صحبت بزرگان و ائمهء لغت عصر و استفادات از آنان بجمع و تصحيح لغات بباديه ميان قبائل عرب شد و سپس چندى در بغداد و سامره بتدريس پرداخت او از اصحاب كسائى و در انواع علم متصرف و يكى از امامان نحو بمذهب كوفيين بود و متوكل خليفه تعليم و تربيت دو فرزند خود معتز و مؤيد به او محول داشت او را پسرى بوده بنام